Dag iedereen!!!

Hey,

Leuk joch, een nieuw verhaaltje!! Das lang geleden.

Hier in Oeganda loopt alles nog steeds op rolletjes. Ik leef nog, Emmily leeft nog, dus iedereen gelukkig. Helaas zijn er wel enkele probleempjes. (jaja, hou je vast, ik ga beginnen zagen)

Verdikke, mijn DNA zit nog in Tsjechië. Vorige keer hebben we zitten leuteren omdat ONS DNA er nog niet was. Dat van Emmily is nu toegekomen. Maar tmijne NIE. Voila, Lotte mag nog enkele dagen met haar tenen zitten spelen. Maar niet getreurd, morgen schijnt de zon weer.

Probleem 2: onze roommate Gaby. Zij is niet echt een probleem, haar zangtalent echter zorgt voor tuitende oren en geeft je neiging tot huilen en lachen tegelijkertijd. Echt, voor de mensen die het nog niet snappen. VALS, man, niet te doen. Wees gerust, we doen pogingen om het op te nemen, maar dat lukt precies niet. Jammer genoeg is zingen wel één van haar hobby’s. Wanneer je dus in huis komt en ze zingt, moet je de drang om snel weg te lopen onderdrukken en heel vriendelijk: “Bonjour” zeggen. Maar ik heb bewezen dat ik er ook wat van kan. Emmily zei dat ik haar onmogelijk kon evenaren, dus nam ik op een avond een douche en begon ik te zingen. (of toch zo iets) In het begin was dat ongelofelijk raar om perfect vals te zingen, met als resultaat dat ik mezelf grondig stond uit te lachen. Maar na een tijdje went het echt wel en is het zelfs leuk om te doen. Echt een aanrader voor iedereen. Ga in de douche vals staan zingen, je voelt je op slag opgewekt. In ieder geval moet het me wel gelukt zijn, want Emmily zei achteraf dat Gaby nogal vies was en iets zei met de woorden dormir en tuer in verwerkt.

Probleem 3: regenseizoen. We zijn hier aan het ontdekken dat regen ferm nat kan zijn en zorgt voor modderige straten. Gisteren hebben we een misrekening gemaakt en dus stonden we buiten op het moment dat het begon regenen. Bewijs geleverd, in minder dan een halve minuut kan je nat zijn tot op je vel. Wij hadden enorm veel plezier natuurlijk, lopen van plas naar plas, zorgen dat je niet uitglijdt en voor de verandering geen mannen die op je roepen. Tuurlijk niet, ze waren veel te verbouwereerd om mensen in de regen te zien wandelen. Hier zijn ze echt bang van regen, nie te doen. Wanneer het zelfs maar druppelt, vlucht iedereen naar binnen.

 Voor de rest is alles goed hoor.

Groetjes

Lotte en Emmily

De stage werd mogelijk gemaakt dankzij de steun van het programma voor Vlaamse Reisbeurzen van VLIR-UOS”.

We hebbe dus een beursaanvraag gedaan. Daarom vermelden we dit even. We hopen natuurlijk die beurs te krijgen.

Alles gaat hier goed, groeten Emmiy

Enkele sfeerbeelden

Om jullie een beetje een idee te geven van onze mega accomodatie, heeft Emmily zich eens bezig gehouden met foto’s maken. Dit is het grootste deel van ons huisje. De eerste foto is onze mega wasmachine. De tweede onze living, niet te vergeten met een pracht van een droogkast. De derde en vierde vormen samen onze super moderne keuken. Ja, mensen, dat campingvuurtje is inderdaad onze kookplaat.

Naar het schijnt zie je de foto’s duidelijker als je erop klikt.

nieuwe ontdekking: multicultureel Oeganda

Hey,

Voor de ongeruste mensen: hier in Oeganda gaat alles nog steeds goed. Behalve dan dat internet hier ferm kuren krijgt, we vliegen erop en eraf dat het een lieve lust is. Maar geen paniek, we kunnen wel enkele keren in de week onze mails bekijken. Allee, dat hoop ik toch.

Nu ja, we hebben hier enkele nieuwe dingetjes gezien. Donderdag werden we meegenomen naar een Thais restaurant. Blijkbaar kan je daar voor zo zot weinig geld heel goed eten, namelijk Thais. Van buitenaf, de straatkant dus, zie je enkel een muur met een ijzeren poort. Weinig aantrekkelijk moet ik zeggen. Je wist zelfs niet dat er een restaurant achter zat. Eenmaal die afgrijselijk lelijke poort gepasseerd, gaat de wereld open. Een hele mooie tuin met bomen, gras en een schommel, op de schommel een volwassen vrouw. Ja, das ook eens iets anders, ga naar een Thais restaurant om te schommelen. Wij echter kwamen om te eten. Dus was er achter in de tuin een restaurant. Een houten constructie, volledig open, de tafeltjes zowel in de tuin als in het gebouw. Sfeerverlichting met kaarsen, echt gezellig en relaxed. Ik bedenk nu pas dat we misschien beter eens een fototoestel zouden meenemen. Dat ligt daar nu gewoon te liggen.

Achteraf gingen we naar de Irish pub. Volledig andere bedoening. Het was er druk, maar wel gezellig. De reden voor deze afzakking was een tweewekelijkse kwis. Om eerlijk te zijn was dat echt wel een regelrechte ramp. De vragen waren over Canada, Verenigd Koninkrijk, musicals, UB40 en weet ik veel wat nog allemaal. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik geen enkele oplossing wist. Maar Emmily daarentegen ging er met volle moed tegenaan en met succes!!! Ze wist dus 1 antwoord, namelijk dat Celine Dion een bekende Canadese zangeres is. Wauw!! Algemeen applaus!! Ondanks dit rampzalige resultaat hebben we ons wel ferm geamuseerd. Dus zeg nu niet dat we niet tegen ons verlies kunnen.

Op naar onze volgende week. Vele groetjes aan het thuisfront en aan al de rest die wil groetjes hebben

Lotte

hey

Allemaal beesjes, part 2

der staat nu eindelijk een foto op van Bella. ‘k had eerst wat moeite om het te vinden hoe het moest. Gelukkig kunnen we altijd rekenen op onze reddende engel, Tim.

 We hebben vandaag onze eerste DNA extractie mogen doen. We zijn eerst op de plantage onze grondstoffen gaan halen, jonge blaadjes. Daarna zijn we met het eigenlijke werk begonnen. Nu maar hopen dat we later op de week goede resultaten bekomen.

Tot schrijfs, Emmily

Leven in Oeganda

Hallo,

Hier volgt dan weer eens een berichtje vanuit het verre Oeganda. Het blijft hier zo verschrikkelijk warm (27 °C), maar we beginnen eraan te wennen (gow, ik toch, Emmily doet hier geen oog toe van de hitte). Gisteren zagen we wel de eerste Oegandese regen!!! En wat verwonderlijk, het is exact dezelfde als bij ons in de zomer . Ook hier is het nat, grote druppels, valt van boven naar beneden,…

De huisvesting is betrekkelijk goed. Dat wil zeggen, we hebben een huisje, dat we delen met Gaby, een meisje uit Kameroen. Dat huisje heeft muren, ramen, een dak, deuren,… Natuurlijk is dit ongelofelijk saai om te lezen, dus moeten er nog enkele leuke anekdotes komen. We hebben een wasmachine. Wauw!!! Helaas geen wateraansluiting voor de machine en die heeft trouwens ook geen stekker voor elektriciteit. We zijn er dus niks mee, maar het staat wel goed als meubilair. Kan je eens leuk stof afnemen of gewoon ervoor zitten en ernaar kijken. (Nee, dat doe ik dus niet, het was gewoon een absurd idee) Over meubilair gesproken, we hebben nog iets idioots, namelijk een droogkast. Dat heb je hier echt nodig, hoor. Stel je voor dat je kleren niet snel genoeg drogen.

Onze werkdag ziet er ongeveer zo uit. Opstaan om kwart voor 6 (lastig, echt waar) Dan moeten we om 6u30 vertrekken om de bus te halen. Dus daar zie je ons dan klauteren over stoffige wegen die ’s morgens toevallig allemaal bergop gaan. Wanneer we vertrekken is het nog donker, aangekomen is het licht. Dat labobusje is wel grappig. Bij de banken vooraan heeft Emmily bijna geen plaats voor haar benen. Ze zit dus min of meer in de foetushouding. Achteraan daarentegen, heeft ze plaats over. Het busje kraakt verschrikkelijk, maar wonderbaarlijk genoeg blijft het altijd rijden. Wanneer het steil bergop gaat heeft die wel af en toe miserie en zit ik te hopen dat we niet achteruit gaan rijden, maar het lukt. In het labo doen we dan labodingen waar ik nu niet over ga uitwijden. Das veel te saai. De terugreis is opnieuw in het busje. Samen met al die medewerkers van het labo. Toevallig zijn wij altijd de enige witten. Iedereen zit dan te hopen dat er niet te veel verkeer is, maar dat is idioot. Kampala is toch altijd volgestouwd met auto’s. Daardoor zit je altijd in de file. Eenmaal terug aan de “halte” gaan we bergaf naar ons huisje. Onderweg wordt je weeral geconfronteerd met het feit dat je een vreemdeling bent. Wij zitten helemaal tussen de Oegandese bevolking, volgens mij is er geen enkele andere muzungu die in onze buurt woont. Natuurlijk vinden de kinderen dat ongelofelijk grappig. Allee, twee van die witte met een knalrode kop (ja, tis warm é) Resultaat: op een gegeven moment lopen er zo een tiental kinderen rond ons die allemaal een handje willen geven. We hebben wel maar twee handen, maar dat is niks. Ze pakken dan wel je arm vast of in Emmily haar geval een been. Ook vinden de mannen het heel leuk om je te roepen, dat went ondertussen wel, maar het blijft irritant. Tegen 7u ’s avonds kunnen we dan in de zetel neerploffen.

Voorlopig zal dit wel voldoende zijn zeker? Emmily zal wel nog efkes uitwijden over de beestjes. Stel je voor een volledig hoofdstuk!!

Groetjes Lotte

Allemaal beesjes

Woensdag was ik in de badkamer om, jawel me te wassen. Ik zag iets op de grond liggen, ik dacht dat het een vlek op de vloer was. Maar niets was minder waar, die vlek begon plots te springen.                                                                                  Het bleek dus een ‘puit’ geweest te zijn. Twa dus ne kikker, vo mensen die gin West-Vlaams verstaan. Ik was natuurlijk geschrokken. ‘K vond dat ik dat beest toch niet kon laten zitten in onze badkamer. ‘k heb hem met veel moeite te pakken gekregen en door het raam gegooid.

Iedere morgen gaan we dus met de bus naar ons werk. Het labo ligt in Namulonge en dat is op het platteland. We zien dus iedere dag geiten, kippen en koeien.

Maar op een morgen zagen we BELLA WITH THE BIG HORNS. Je ziet hieronder een foto. Het is echt niet te doen hoe groot die hoornen zijn.