Da kwam eigenlijk tijd wi

Dag iedereen,

dat mijn ouders ook kwamen. Dus hebben we samen met hen wat opgetrokken.

Onze eerste bestemming was Fort Portal. Das een stadje die kweenie hoe dicht bij het Ruwenzori gebergte ligt, de grens van Uganda en Congo. Wat er daar te zien is, das vooral de prachtige natuur. In Kibale Forest hebben we zitten zoeken naar chimpansees en we zagen er 3. Verder waren er daar ook bavianen en honderden verschillende planten. Enkele sfeerbeelden daarvan zijn hieronder te vinden.

       

Die eerste dag gingen we in de namiddag naar een kratermeer. Daar zaten er ook ongelofelijk veel van die toffe aapjes. Het is net alsof ze een rokje dragen.

          

De dag erna bleven we gezellig in Fort Portal en bezochten we andere kratermeren en ook nog een grot. Blijkbaar hebben er vroeger nog mensen in die grotten gewoond. Nu kan je van die bewoning niets meer zien, maar er blijft wel nog steeds een prachtige waterval te bezichtigen. Verder is het ook magnifiek leuk om het verhaal te horen dat rond die grotten hangt. Het is een sprookje over koningen en zo, dat onze gids ons boeiend vertelde. (Mens, dat klinkt hier zo erg als een opstel daj vroeger moest maken in school getiteld: “Mijn vakantie”.)

                

Gedurende de volgende dagen zijn we nog naar Murshison Falls geweest. Daar zitten er veel van die wilde beesten. Je weet wel: nijlpaarden (das nie Nile horses), olifanten, giraffen, leeuwen!!!, antilopen, waterbuffels, krokodillen en weet ik veel wat nog allemaal. We reden daar net als echte toeristen rond in een auto waar je dat dak omhoog kan doen. Iedereen steekt daar zijn kopje door om zo goed mogelijk foto’s te kunnen trekken. ’s Avonds, wanneer het donker was en we terug naar ons huisje wilden wandelen, moesten we ook opletten. De wrattenzwijnen liepen gewoon los en je moest toch opletten dat je niet in zijn weg trappelt. In de auto waar we mee rondreden, zaten er ook nog twee andere Belgen, een Griekse en een Armeense. Natuurlijk zaten wij de hele tijd Nederlands te babbelen, aja, met 6 Belgen. Die twee anderen moeten ons niet echt sympathiek gevonden hebben. En al zeker niet omdat mijn vader per ongeluk één van hun bananen heeft opgegeten.

                    

Murshison Falls zou niet zo heten omdat er enkel beesten zitten. Nee, er zijn daar ook twee prachtige watervallen. Die zijn echt nie te doen. Daar wordt je pas stil van, water heeft echt ongelofelijk veel kracht.

         

Uiteindelijk kwamen we toe in Jinja. Daar zijn de bronnen van de Nijl. Die zijn we eigenlijk niet gaan bezoeken. De Nijl daarentegen wel. Die hebben we zowel van boven als van onderen gezien. Mijn moeder heeft de halve Nijl leeggedronken en van mijn vader zat de halve Nijl in zijn oren. Reden, we zijn gaan raften. Samenvatting: veel water, watervallen, rotsen en ondersteboven kieperen. Maar wel enorm tof. Hiervan hebben we geen foto’s maar wel een mega DVD. Het resultaat van al dat geraft is dat we alle vier ongelofelijk verbrand zijn. Ja, zelfs Emmily.

Wat stond er verder nog op het programma?

Esther, de vrouw van onze supervisor, werkt als verpleegster in een tehuis voor tienermoeders die buitengesmeten zijn door hun familie. In dat tehuis kunnen ze verblijven tot hun kind wordt geboren, daarna wordt er gekeken of er een man kan gevonden worden met hen wil trouwen. Op die manier zorgen ze voor een veilige omgeving, waar die meisjes kunnen verblijven. Dat was echt hard en confronterend. Het jongste meisje was 13!!!!

Een Amerikaanse vriendin van ons, Kristen, werkt in een instelling waar ze straat- en weeskinderen opvangen. Ook daar hebben we een bezoekje gebracht en opnieuw werd onze wereld ondersteboven gegooid. Het is echt miserabel. Ook deze instelling moet overleven van giften die mensen willen doen. Er is dus echt weinig of geen luxe, maar de redenering is: de kinderen hebben tenminste een dak boven hun hoofd en krijgen iedere dag eten. Schrale troost, maar ze zijn beter af dan voordien. Die kinderen hebben voor ons een heuse voorstelling op poten gezet. Ze haalden allerhande acrobatische hoogstandjes uit, die ik nooit of te nimmer zou kunnen nadoen. Allee, toch niet zonder te breken.

         

Uiteindelijk hebben we nog de evenaar en een krokodillenfarm bezocht.

      

Goed, nu is iedereen weer min of meer op de hoogte van het reilen en zeilen hier in Oeganda. En ik begin hier kramp krijgen in mijn vingers van te typen en foto’s toe te voegen.

Vele groeten

Lotte 

 

Dag iedereen!!!

Hey,

Leuk joch, een nieuw verhaaltje!! Das lang geleden.

Hier in Oeganda loopt alles nog steeds op rolletjes. Ik leef nog, Emmily leeft nog, dus iedereen gelukkig. Helaas zijn er wel enkele probleempjes. (jaja, hou je vast, ik ga beginnen zagen)

Verdikke, mijn DNA zit nog in Tsjechië. Vorige keer hebben we zitten leuteren omdat ONS DNA er nog niet was. Dat van Emmily is nu toegekomen. Maar tmijne NIE. Voila, Lotte mag nog enkele dagen met haar tenen zitten spelen. Maar niet getreurd, morgen schijnt de zon weer.

Probleem 2: onze roommate Gaby. Zij is niet echt een probleem, haar zangtalent echter zorgt voor tuitende oren en geeft je neiging tot huilen en lachen tegelijkertijd. Echt, voor de mensen die het nog niet snappen. VALS, man, niet te doen. Wees gerust, we doen pogingen om het op te nemen, maar dat lukt precies niet. Jammer genoeg is zingen wel één van haar hobby’s. Wanneer je dus in huis komt en ze zingt, moet je de drang om snel weg te lopen onderdrukken en heel vriendelijk: “Bonjour” zeggen. Maar ik heb bewezen dat ik er ook wat van kan. Emmily zei dat ik haar onmogelijk kon evenaren, dus nam ik op een avond een douche en begon ik te zingen. (of toch zo iets) In het begin was dat ongelofelijk raar om perfect vals te zingen, met als resultaat dat ik mezelf grondig stond uit te lachen. Maar na een tijdje went het echt wel en is het zelfs leuk om te doen. Echt een aanrader voor iedereen. Ga in de douche vals staan zingen, je voelt je op slag opgewekt. In ieder geval moet het me wel gelukt zijn, want Emmily zei achteraf dat Gaby nogal vies was en iets zei met de woorden dormir en tuer in verwerkt.

Probleem 3: regenseizoen. We zijn hier aan het ontdekken dat regen ferm nat kan zijn en zorgt voor modderige straten. Gisteren hebben we een misrekening gemaakt en dus stonden we buiten op het moment dat het begon regenen. Bewijs geleverd, in minder dan een halve minuut kan je nat zijn tot op je vel. Wij hadden enorm veel plezier natuurlijk, lopen van plas naar plas, zorgen dat je niet uitglijdt en voor de verandering geen mannen die op je roepen. Tuurlijk niet, ze waren veel te verbouwereerd om mensen in de regen te zien wandelen. Hier zijn ze echt bang van regen, nie te doen. Wanneer het zelfs maar druppelt, vlucht iedereen naar binnen.

 Voor de rest is alles goed hoor.

Groetjes

Lotte en Emmily

Enkele sfeerbeelden

Om jullie een beetje een idee te geven van onze mega accomodatie, heeft Emmily zich eens bezig gehouden met foto’s maken. Dit is het grootste deel van ons huisje. De eerste foto is onze mega wasmachine. De tweede onze living, niet te vergeten met een pracht van een droogkast. De derde en vierde vormen samen onze super moderne keuken. Ja, mensen, dat campingvuurtje is inderdaad onze kookplaat.

Naar het schijnt zie je de foto’s duidelijker als je erop klikt.

nieuwe ontdekking: multicultureel Oeganda

Hey,

Voor de ongeruste mensen: hier in Oeganda gaat alles nog steeds goed. Behalve dan dat internet hier ferm kuren krijgt, we vliegen erop en eraf dat het een lieve lust is. Maar geen paniek, we kunnen wel enkele keren in de week onze mails bekijken. Allee, dat hoop ik toch.

Nu ja, we hebben hier enkele nieuwe dingetjes gezien. Donderdag werden we meegenomen naar een Thais restaurant. Blijkbaar kan je daar voor zo zot weinig geld heel goed eten, namelijk Thais. Van buitenaf, de straatkant dus, zie je enkel een muur met een ijzeren poort. Weinig aantrekkelijk moet ik zeggen. Je wist zelfs niet dat er een restaurant achter zat. Eenmaal die afgrijselijk lelijke poort gepasseerd, gaat de wereld open. Een hele mooie tuin met bomen, gras en een schommel, op de schommel een volwassen vrouw. Ja, das ook eens iets anders, ga naar een Thais restaurant om te schommelen. Wij echter kwamen om te eten. Dus was er achter in de tuin een restaurant. Een houten constructie, volledig open, de tafeltjes zowel in de tuin als in het gebouw. Sfeerverlichting met kaarsen, echt gezellig en relaxed. Ik bedenk nu pas dat we misschien beter eens een fototoestel zouden meenemen. Dat ligt daar nu gewoon te liggen.

Achteraf gingen we naar de Irish pub. Volledig andere bedoening. Het was er druk, maar wel gezellig. De reden voor deze afzakking was een tweewekelijkse kwis. Om eerlijk te zijn was dat echt wel een regelrechte ramp. De vragen waren over Canada, Verenigd Koninkrijk, musicals, UB40 en weet ik veel wat nog allemaal. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik geen enkele oplossing wist. Maar Emmily daarentegen ging er met volle moed tegenaan en met succes!!! Ze wist dus 1 antwoord, namelijk dat Celine Dion een bekende Canadese zangeres is. Wauw!! Algemeen applaus!! Ondanks dit rampzalige resultaat hebben we ons wel ferm geamuseerd. Dus zeg nu niet dat we niet tegen ons verlies kunnen.

Op naar onze volgende week. Vele groetjes aan het thuisfront en aan al de rest die wil groetjes hebben

Lotte

Leven in Oeganda

Hallo,

Hier volgt dan weer eens een berichtje vanuit het verre Oeganda. Het blijft hier zo verschrikkelijk warm (27 °C), maar we beginnen eraan te wennen (gow, ik toch, Emmily doet hier geen oog toe van de hitte). Gisteren zagen we wel de eerste Oegandese regen!!! En wat verwonderlijk, het is exact dezelfde als bij ons in de zomer . Ook hier is het nat, grote druppels, valt van boven naar beneden,…

De huisvesting is betrekkelijk goed. Dat wil zeggen, we hebben een huisje, dat we delen met Gaby, een meisje uit Kameroen. Dat huisje heeft muren, ramen, een dak, deuren,… Natuurlijk is dit ongelofelijk saai om te lezen, dus moeten er nog enkele leuke anekdotes komen. We hebben een wasmachine. Wauw!!! Helaas geen wateraansluiting voor de machine en die heeft trouwens ook geen stekker voor elektriciteit. We zijn er dus niks mee, maar het staat wel goed als meubilair. Kan je eens leuk stof afnemen of gewoon ervoor zitten en ernaar kijken. (Nee, dat doe ik dus niet, het was gewoon een absurd idee) Over meubilair gesproken, we hebben nog iets idioots, namelijk een droogkast. Dat heb je hier echt nodig, hoor. Stel je voor dat je kleren niet snel genoeg drogen.

Onze werkdag ziet er ongeveer zo uit. Opstaan om kwart voor 6 (lastig, echt waar) Dan moeten we om 6u30 vertrekken om de bus te halen. Dus daar zie je ons dan klauteren over stoffige wegen die ’s morgens toevallig allemaal bergop gaan. Wanneer we vertrekken is het nog donker, aangekomen is het licht. Dat labobusje is wel grappig. Bij de banken vooraan heeft Emmily bijna geen plaats voor haar benen. Ze zit dus min of meer in de foetushouding. Achteraan daarentegen, heeft ze plaats over. Het busje kraakt verschrikkelijk, maar wonderbaarlijk genoeg blijft het altijd rijden. Wanneer het steil bergop gaat heeft die wel af en toe miserie en zit ik te hopen dat we niet achteruit gaan rijden, maar het lukt. In het labo doen we dan labodingen waar ik nu niet over ga uitwijden. Das veel te saai. De terugreis is opnieuw in het busje. Samen met al die medewerkers van het labo. Toevallig zijn wij altijd de enige witten. Iedereen zit dan te hopen dat er niet te veel verkeer is, maar dat is idioot. Kampala is toch altijd volgestouwd met auto’s. Daardoor zit je altijd in de file. Eenmaal terug aan de “halte” gaan we bergaf naar ons huisje. Onderweg wordt je weeral geconfronteerd met het feit dat je een vreemdeling bent. Wij zitten helemaal tussen de Oegandese bevolking, volgens mij is er geen enkele andere muzungu die in onze buurt woont. Natuurlijk vinden de kinderen dat ongelofelijk grappig. Allee, twee van die witte met een knalrode kop (ja, tis warm é) Resultaat: op een gegeven moment lopen er zo een tiental kinderen rond ons die allemaal een handje willen geven. We hebben wel maar twee handen, maar dat is niks. Ze pakken dan wel je arm vast of in Emmily haar geval een been. Ook vinden de mannen het heel leuk om je te roepen, dat went ondertussen wel, maar het blijft irritant. Tegen 7u ’s avonds kunnen we dan in de zetel neerploffen.

Voorlopig zal dit wel voldoende zijn zeker? Emmily zal wel nog efkes uitwijden over de beestjes. Stel je voor een volledig hoofdstuk!!

Groetjes Lotte

Welkom iedereen

Hey,

Hier volgt dan ons eerste officiële berichtje. Ik hoop dat het me lukt om dit op te slaan of zo, want kben er echt geen krak in.

Efkes voorstellen. Ik ben Lotte. Aangename kennismaking. 

De meesten onder jullie zijn op deze pagina terecht gekomen omdat Emmily of ik dit adres hebben gegeven. Bijgevolg weten jullie ook dat wij samen vertrekken naar Oeganda. Je weet wel, in Afrika. Nu volgen normaal jullie reacties : Wat? Hoe? Bij enkelen komt er spontaan: Zi je gider volledig zot geworden? Dus volgt er nu een mooie uitleg.

Omdat wij in ons laatste jaar biotechnologie zitten, wordt er van ons verwacht dat we een stage van 70 dagen doen. Dit kan zowel in het binnenland zijn als in het buitenland. De meesten blijven in het binnenland, maar wij vonden dat we op verkenning moesten gaan in de wereld. Hierdoor vertrekken we zondag 17 februari om 20 voor 11 ’s morgens naar Oeganda. Mensen die zich geroepen voelen om ons te uit te wuiven, mogen natuurlijk afkomen. Maar beloof dat je niet begint huilen, anders jank ik mee. Niemand hoeft te panikeren: wij komen terug hoor! De terugvlucht is gereserveerd, dus we gaan er niet blijven hangen. Ongetwijfeld springt iedereen nu een gat in de lucht. Schaf jullie dus maar een kalender aan om de dagen af te tellen. Wij verwachten natuurlijk op 5 juni een massale opkomst in de luchthaven, erehaag, rode loper,… alles erop en eraan.  Het vroege uur zal ongetwijfeld niemand tegenhouden, want dames en heren, wij komen om 20 na 6 ’s morgens toe.

Omdat wij natuurlijk contact willen houden met ons teergeliefde thuisfront, heeft Tim deze blog opgericht, of toch gezorgd dat wij hier berichtjes kunnen posten. Dus nu allemaal samen: dank u wel. We gaan hier regelmatig een berichtje posten, met onze (hopelijk) interessante verhaaltjes. Natuurlijk mogen jullie ook vrijblijvend een reactie geven. Of misschien de vettige roddels die we moeten missen.

Vele groetjes en eventueel tot op ons afscheidsfeestje

 Lotte Descamps